Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec” - strona 10
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”

Niestety, widząc wyjeżdżające i powracające te same samochody z okna, któryś z mieszkańców zadzwonił na komisariat. Myślał, że złodzieje okradają mieszkanie w jego kamienicy.

Po jakimś czasie zjawiło się dwóch policjantów. Alek przepuścił ich w bramie - miał rozkaz wpuszczać wszystkich i nie wypuszczać nikogo. Gdy zatem mundurowi weszli na klatkę, chłopcy odebrali im broń i kazali być cicho. Po dziesięciu minutach pojawił się patrol Werkschutzów (straż fabryczna, złożona przeważnie z nie–Polaków) z pobliskiej fabryki, także powiadomiony przez lokatorów. On także został wpuszczony do bramy.

Tam czekał już na nich Rudy, który powiedział w głębi przejścia: „- Panowie, odbywa się tu akcja oddziałów Polskich Sił Zbrojnych. Opuścić pistolety, oddać mi broń”. Oni jednak nie posłuchali i zaczęli strzelać. Rozpoczęła się wymiana ognia i zrobiło się bardzo głośno. Kilka sekund później dwóch Werkschutzów leżało we krwi, a Rudy trzymał się za poważnie postrzelone udo.

Zośka wyprowadził rannego kolegę na ulicę, gdzie jak na nieszczęście nie było akurat żadnego z ich aut. Wpakował go więc do jakiegoś przypadkowego samochodu, strasząc szofera pistoletem kazał mu jechać.

Alek nie wziął udziału w strzelaninie, nie mógł opuścić swego posterunku. Dalej stał w bramie, czasami dla pozorów spacerując przed nią raz w jedną, raz w drugą stronę. Dopiero, gdy akcja została skończona, on jako ostatni wyszedł przed kamienicę. Stało się w momencie, gdy podjechał samochód policji niemieckiej. Po chwili kilkudziesięciu ludzi otaczało dom.

Lekarz sprowadzony do Rudego stwierdził, że chłopak wyjdzie z tego, ponieważ kula nie tknęła kości. Nazajutrz Zośka, przeglądając listę agentów gestapo przyniesioną przez kontrwywiad ujrzał na niej nazwisko akurat tego chirurga. Wiedział, że muszą uciekać, bo donosiciel z pewnością już wypełnił swój „obowiązek”. Nie wiedząc, gdzie przewieść rannego Rudego, który bardzo gorączkował, rozkazał swoim czterem chłopcom ubezpieczanie mieszkania. Kolejnej nocy o czwartej nad ranem, na chodniku pod domem stanęło policyjne auto. Bohaterowie musieli się ewakuować, szybko ubrali Rudego, przewiązali go sznurem i już mieli spuścić go z okna gdy okazało się, że policja przyjechała do domu naprzeciwko. Odetchnęli z ulgą jeszcze bardziej kilka dni później – okazało się, że wiadomość o lekarzu-agencie była fałszywa.
Zobacz również:
Streszczenie na klp.pl



Rozdział V
POD ARSENAŁEM

Najważniejszą, najbardziej osobistą i najtragiczniejszą w skutkach akcją przeprowadzoną przez chłopców była akcja pod Arsenałem. Dotyczyła odbicia z rąk gestapowców katowanego od kilku dnia na Szucha Rudego. Mimo iż zakończył się uwolnieniem kolegi, to w jej efekcie śmierć poniósł zarówno Rudy, jak i Alek.

Pewnej marcowej nocy do Heńka, towarzysza broni Rudego, przyszło gestapo. Podczas rewizji znaleźli notatki, w których było nazwisko i adres członka „Buków”. Heniek oczywiście został aresztowany.

22 marca 1943 roku Rudy z Zośką skończyli przygotowania do planowanej na kolejny dzień akcji przeniesienia dużego magazynu materiałów wybuchowych w inne miejsce. Chłopcy byli bardzo dobrymi przyjaciółmi, mieli te same poglądy na otaczający świat, wspólne pasje, zainteresowania, cele, rozumieli się bez słów. Przed godziną policyjną rozeszli się do swoich domów. Rudy na pożegnanie wyznał przyjacielowi, że nie ma żadnych problemów, żartował, że teraz Zośka musi zacząć się czymś martwić. Przed snem otrzymał telefon od kolegi z życzeniami dobrej nocy. Ta noc nie miała jednak być spokojna, jak się później okazało – była początkiem końca.

W poniedziałek 23 marca o godzinie czwartej trzydzieści nad ranem do mieszkania Rudego wtargnęło sześciu gestapowców. Czterech z nich z karabinami maszynowymi zostało na zewnątrz. Po rewizji aresztowali Rudego i jego ojca. Przewieziono ich na Pawiak, gdzie tego pierwszego od razu zaczęto przesłuchiwać.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Pseudonim „Mały” nosił:
a) Jerzy Drewnowski
b) Juliusz Dąbrowski
c) Janek Błoński
d) Jerzy Masiukiewicz
Rozwiązanie

Jako akwizytor u „Wedla” pracował:
a) Gruby
b) Mały
c) Wesoły
d) Kamień
Rozwiązanie

Kto dowodził akcją pod Arsenałem?
a) Alek
b) Florian Marciniak
c) Zośka
d) Stefan Orsza
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: