Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec” - strona 14
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”

„Lecz zaklinam, niech żywi nie tracą nadziei,
A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec”.


Rudy sinymi ustami szeptał zwrotkę, aż w końcu umarł. Tego samego dnia odszedł także Alek.

Wszyscy chłopcy doznali szoku, najpierw ucieszyli się z udanej akcji, potem przyszła śmierć przyjaciół. Odejście Alka tłumaczyli sobie tym, że taki był los żołnierza podczas wojny, ale ze śmiercią Rudego nie mogli się pogodzić. Cały czas mieli przed oczyma jego zmasakrowane ciało, słyszeli jego opowieść o metodach „badania” na Szucha. Tego nie da się nigdy zapomnieć ani wybaczyć.

Kierownictwo Walki Konspiracyjnej wydało rozkaz likwidacji dwóch gestapowców, którzy prowadzili bestialskie śledztwo Rudego. Po miesiącu od jego śmierci, dokładnie w dzień jego imienin chłopcy zastrzelili na ulicy Schultza - gestapowca wysokiej rangi, który ze swoim wydziałem nadzorował „badania” Rudego, a dokładnie udzielał instrukcji, jak bić. Zostawili przy nim kartkę, na której wcześniej napisali kilka słów o metodach śledztw gestapowskich. Po trzech tygodniach wykonano drugi wyrok – na gestapowcu Lange, który prowadził sprawę Rudego. Przy jego zwłokach zostawiono taki sam liścik.

Rozdział VI
CELESTYNÓW


Po śmierci Alka i Rudego stan psychiczny Zośki był bardzo zły. Nie mogąc poradzić sobie z wewnętrznym bólem po stracie przyjaciół, uległ namowie ojca i wyjechał na wieś, gdzie spisał swoje wspomnienia o Rudym. Zatytułował je „Kamienie rzucane na szaniec”.
Wyjście z apatii ułatwiło mu kolejne zadanie. Chodziło o odbicie więźniów z transportu z Majdanka do Oświęcimia. Najlepszym odcinkiem na akcję okazał się Celestynów. Mimo początkowych kłopotów udało im się uwolnić czterdziestu dziewięciu ludzi. Zośka i jego oddział zyskali bardzo dobrą opinię.

Stan psychiczny Zośki po śmierci Alka i Rudego był bardzo zły. Prawie całymi dniami leżał w łóżku i patrzył w sufit, nie chodził na zebrania, stał się ponury, milczący, wycofał się z życia. Bardzo tęsknił za zmarłym przyjacielem Rudym. Ani rodzina, ani koledzy, którzy go wciąż odwiedzali, nie byli w stanie wyrwać go z tego odrętwienia. Dopiero po jakimś czasie ojciec podsunął mu pomysł, że powinien spisać swoje wspomnienia o Rudym, przelać żal, ból i cierpienie na papier. Nakłonił go także do wyjazdu na wieś.
Zobacz również:
Streszczenie na klp.pl



Tymczasem Niemcy rozpoczęli likwidację warszawskich Żydów. W getcie rozgrywał się prawdziwy dramat. Ludzie z Grup Szturmowych na rozkaz Naczelnika Szarych Szeregów Floriana Marciniaka przekazali za mury część broni, aby wspomóc walkę żydowskich powstańców. Przygotowano również akcję pod dowództwem Stefana Orszy. Chodziło o likwidację niemieckiego stanowiska ogniowego znajdującego się „przy bramie do getta od strony ulicy Bronifraterskiej”. Wszystko poszłoby zgodnie z planem, jednak na kilka godzin przed rozpoczęciem akcji hitlerowcy - obawiając się ataku - przenieśli to stanowisko w inne miejsce getta. Akcja została odwołana.

Zośka z ojcem i siostrą Hanią, także członkinią działalności konspiracyjnej, wyjechali na wieś. Podczas długich spacerów i rozmów rodzeństwo wspominało Rudego. Na słowa Zośki „-Zostałem zupełnie sam” Hania poczuła lęk. Wspominali wspólnie innych poległych przyjaciół: Zawadowskiego zwanego „Grubasem”, który był wychowankiem Rudego i starał się mu dorównać we wszystkim do tego stopnia, że zaczął się gimnastykować i podciągać w nauce, Andrzeja Długoszewskiego – „Długiego”, który mimo kuli w głowie (utkwiła w kości czaszki w miejscu, z którego lekarze nie mogli jej wyjąć) dalej walczył i brał czynny udział w akcjach, Andrzeja „Morro” Romackiego – chłopca bardzo dokładnego, trzy lata młodszego od Zośki, który od roku brał udział w akcjach, odważnego i z ciągłym uśmiechem na twarzy Maćka Bittnera czy Jerzego „Pająka” Tabora – mistrza wynalazków.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

W „fabryce marmolady” robiono przetwory z:
a) wszystkie odpowiedzi są poprawne
b) marchwi
c) jabłek
d) rabarbaru
Rozwiązanie

Kto dowodził akcją pod Arsenałem?
a) Florian Marciniak
b) Zośka
c) Alek
d) Stefan Orsza
Rozwiązanie

Grupa "Buki" związała się z akcją małego sabotażu:
a) w grudniu 1940 roku
b) w listopadzie 1943 roku
c) w lutym 1942 roku
d) w marcu 1941 roku
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: