Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec” - strona 15
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”

Zośka napisał dwadzieścia stron maszynopisu, będących wspomnieniami o Rudym, w których przelał na papier swoje myśli i tęsknotę z nadzieją na powrót do normalnego życia. Zatytułował go „Kamienie rzucane na szaniec”.

Po powrocie do Warszawy okazało się, że maszynopis nie wyzwolił go z tęsknoty za Rudym. Nie otrząsnął się, ciągle czuł obecność przyjaciela, za co dziękował Bogu. Cały czas pytał samego siebie, czy uczynił wszystko, czy nie zaniedbał niczego, aby uratować Alka i Rudego.

Pamięć o zmarłych trwała. W nabożeństwie żałobnym w Kaplicy Sióstr Urszulanek na ulicy Gęstej, odprawionym za duszę Alka i Rudego, uczestniczyło wielu przyjaciół i kolegów. Na wiosnę przyszło pismo o odznaczeniach z Komendy Głównej Sił Zbrojnych w Kraju. Zośka odczytał je swoim podkomendnym: Alek otrzymał pośmiertnie „Krzyż Virtuti Millitari za bohaterską postawę wobec wroga i śmierć na posterunku”, a Rudy – „Krzyż Walecznych po raz pierwszy za wyróżniającą się służbę żołnierską w szeregach wojska w konspiracji: za wzorową postawę po uwięzieniu i śmierć z rąk wroga”.

On sam i paru innych kolegów także otrzymało „Krzyż Walecznych po raz pierwszy za wyróżniającą się służbę żołnierską w szeregach wojska w konspiracji”, lecz nie potrafił o tym mówić ani się tym cieszyć. Dopiero po upływie pół roku ojciec z siostrą dowiedzieli się o jego odznaczeniu bojowym.

W maju stan psychiczny Zośki nadal był zły, choć już nieco ustabilizowany. Jego przełożony kapitan Pług zlecił mu zadanie odbicia więźniów z transportu. On sam, mimo iż miał pojechać wraz z nim na akcję, miał być jednak tylko obserwatorem. Zośka pierwszy raz otrzymał tak odpowiedzialne zadanie. Chłopiec był bardzo zaskoczony, nie był przecież oficerem a już powierzono mu przeprowadzenie samodzielnej akcji. Wziął się w garść, zaczął rozpoznanie i przygotowania.

Więźniowie mieli być przewożeni z Majdanka – obozu koncentracyjnego pod Lublinem, do obozu w Oświęcimiu. Środkiem transportu miał być pociąg. Jeden wagon towarowy był więźniarką przedzieloną ścianką na dwie części, we większej przewożeni mieli być więźniowie odseparowani od świata okienkami zabitymi deskami oraz drzwiami zamkniętymi na zamek i dwie zasuwy. Jedyną możliwością dostania się do nich było pokonanie mniejszej część wagonu – tej, gdzie swoje pomieszczenie mieli konwojujący więźniów gestapowcy. Pociąg miał jechał trasą Lublin – Warszawa.
Zobacz również:
Streszczenie na klp.pl



Te przygotowania bardzo pochłonęły Zośkę, biegał od rana do nocy, studiował mapy, wybrał najlepszy odcinek na akcję - Celestynów – małą stacyjkę na trasie otoczoną świerkami z dala od szosy, zebrał ludzi, dopilnował przeglądu samochodów, broni, amunicji, powierzając dowództwo nad atakiem Maćkowi.

19 maja, po otrzymaniu wiadomości, że, więźniarka jedzie pociągiem numer 401, chłopcy wyruszyli na akcję z Warszawy w stronę Lublina. Zośka prowadził pierwszy samochód Opel, zdobyty podczas akcji pod Arsenałem (dla rannego Alka). Wraz z nim jechał kapitan Pług - jako obserwator, do niczego się nie wtrącał, tak jak obiecał. Za nimi podążały trzy ciężarówki z ludźmi z oddziału.

Zośka po raz pierwszy od śmierci przyjaciół był w swoim żywiole, podekscytowany akcją, szczęśliwy. Gdy dojechali na miejsce była już noc, więc ukryli auta pod lasem. Oddział kilkudziesięciu osób rozstawił się na stanowiskach, leżeli wśród krzewów pod nasypem kolejowym, wzdłuż torów gotowi do akcji. Była godzina dwudziesta druga, a pociąg wciąż nie przyjechał. Każdemu udzieliło się małe podenerwowanie. Andrzej „Długi” poszedł na zwiady i wrócił z wiadomością, że oczekiwany pociąg przyjedzie dopiero o godzinie pierwszej w nocy. Druga informacja była również zła - pod semaforem czterysta metrów od nich stanął pociąg wojskowy z żołnierzami Wermachtu jadącymi na wschodni front.

Chłopcy nie wiedzieli, czy akcja ma szanse powodzenia, ale nie było już odwrotu. Cierpliwie czekali, dochodziła godzina pierwsza, gdy w końcu usłyszeli nadjeżdżający pociąg. Kapitan Pług na rozkaz Zośki przeciął połączenie telefoniczne stacji. Pociąg wjechał na stację, stanął i po chwili pootwierały się drzwi wagonów. Podczas, gdy cywilni podróżni zaczęli wysiadać, Maciek odnalazł wagon więźniarkę. Gdy stanął naprzeciw niego, niespodziewanie otworzyły się drzwi i ujrzał postawnego gestapowca. Zaskoczony hitlerowiec, widząc młodzieńca z pistoletem w ręku, rzucił się na niego. Maciek zdążył strzelić, zrobiło się zamieszanie, z innych wagonów natychmiast padły strzały wymierzone przez niemieckich podróżnych. Konwojenci więźniarki zdążyli zatrzasnąć z powrotem drzwi wagonu.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Kapitan Pług był wychowankiem Szkoły Wojskowej w:
a) USA
b) Kanadzie
c) Wielkiej Brytanii
d) ZSRR
Rozwiązanie

Zeus był nauczycielem:
a) historii
b) geografii
c) kultury fizycznej
d) języka polskiego
Rozwiązanie

Akcję „zagazowania” po raz pierwszy odbyła się w restauracji:
a) Gloria
b) Adria
c) Ninette
d) Estefania
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: