Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec” - strona 16
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”

Zaskoczony Zośka zrozumiał, że oto cały plan akcji zawiódł. Wydał więc rozkaz „Maciek atakuj!”. Na te słowa Maciek przywołał uzbrojonych chłopców ukrytych pod wagonami pociągu i wydał im szczegółowe rozkazy. Po chwili wrzucili przez okienko do przedziału konwojentów granat, potem drugi, nastąpił wybuch.

Cały czas trwała wymiana ognia, Niemcy pogasili światła w swoich wagonach, chłopcy z sekcji ubezpieczającej byli pod ich ostrzałem.

Bohaterom udało się wbiec do pomieszczenia konwojentów. Zastali tam jednego gestapowca leżącego we krwi, a drugiego zastrzelił Zośka. Potem łomem otworzyli drzwi do drugiej części, na szczęście rozwalone zamki i zasuwa puściły bez problemu. Droga była wolna. Chłopcy weszli do przedziału więźniów, a Zośka zakomunikował im, że są wolni, że zabierają ich stąd. Uwolnili czterdziestu dziewięciu ludzi, niektórzy z nich w podziękowaniu całowali ich po rękach. Cała akcja trwała minutę czterdzieści, nikt z oddziału nie zginął, był tylko jeden ranny z sekcji ubezpieczającej.

Przez cały ten czas myśli Zośki biegły w jednym kierunku – dlaczego z pociągu Wermachtu nie otworzono do nich ognia, przecież na pewno słyszeli odgłosy walki, karabiny maszynowe, wybuch granatów.

Uwolnionych więźniów zapakowano do aut, którymi chłopcy podjechali już pod stację. Po chwili wszyscy ruszyli do Warszawy, akcja była skończona.

Ostrzelany pociąg z zabitymi Niemcami i z rozwaloną więźniarką dopiero o świcie ruszył z Celestynowa do Warszawy.

Po przeprowadzeniu udanej akcji w Celestynowie Zośka i jego oddział zyskali bardzo dobrą opinię. Dowództwo przekonało się, że w wojsku podziemnym był odważny i dobry oficer, choć jeszcze bez formalnych nominacji.

Ostatni z „Buków” przez ostatnie pół roku bardzo zmężniał, zmienił się, tylko uśmiech pozostał mu ten sam. Mimo iż oczarowała go walka żołnierska, postanowił jednak, że gdy uda mu się przeżyć wojnę, nie zostanie w wojsku.

Rozdział VII
WIELKA GRA
Zobacz również:
Streszczenie na klp.pl



Kolejną akcją, w której uczestniczył Zośka była akcja pod Czarnocinem. Wraz ze swoim oddziałem miał wysadzić pociąg oraz - jeśli się uda - most, którym materiały wojenne jeździły na front wschodni. Mimo iż dokładnie zaplanowali każdy krok, tuż przed wyprawą zaczął ich prześladować pech, który w konsekwencji doprowadził do dramatycznego finału – śmierć w walce ponieśli „Oracz” Tadeusz Mirowski, Felek Pendelski oraz Andrzej „Gruby” Zawadowski. Nie udało się wysadzić mostu.
Pewnego dnia Zośka został przypadkowo pojmany przez gestapowców. Choć wypuszczono go po tygodniu, wrócił bardzo zmieniony - z ogoloną głową, zawszony, blady. Stał się bardzo spokojny i wyciszony, powtarzał maksymę Rudego: „Życie jest tylko wtedy coś warte i tylko wtedy daje radość, jeśli jest służbą”.
Kolejną akcją było zlikwidowanie w ciągu jednej nocy dziesięciu posterunków żandarmerii niemieckiej, położonych na granicy północno–wschodniej Generalnej Guberni. Wyznaczono do niej odziały miejscowe i kilka warszawskich, jednym z nich był oddział Zośki. Akcja zakończyła się sukcesem, z wyjątkiem śmierci jednego z ludzi – Zośki.

Grupy Szturmowe Szarych Szeregów wykonywały nadal swoje zadania, raz lepiej, raz gorzej. Nieraz było ciężko, zwłaszcza przy ewakuacjach zagrożonych lokali, przenoszeniu magazynów broni z jednego miejsca w inne, naprawianiu samochodów, którymi się poruszali.

Jednym z ich ulubionych samochodów był Ford. Pewnego dnia wybrali się nim na Targówek, gdzie była legalna fabryka chemiczna ze środkami wybuchowymi. Ich celem było zarekwirowanie towaru. Po obezwładnieniu stróżów i załadowaniu beczek na samochód zdali sobie sprawę, że przez pomyłkę wzięli pojemniki z czerwoną farbą. Doszli do tego wniosku, gdy jedna z nich się otworzyła i oblała ich auto. Od tej pory nazwali je Czerwony Ford, przynosił im szczęście w akcjach, m.in. gdy dowieźli nim amunicję i broń na ulicę Różaną do magazynu znajdującego się w prywatnej willi, którą pilnowało dwóch braci. Gdy policja niemiecka otoczyła dom, starszy kazał młodszemu uciec przez ogród znajdujący się na tyłach, a sam został i stanął do walki. Gdy policjanci podeszli pod drzwi, rzucił „Filipinkę”, która narobiła dużo hałasu, potem zaczął strzelać, a na koniec rzucił granat w auto niemieckie i uciekł.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Pierwsza akcją w ramach „Małego Sabotażu” była akcja:
a) fotograficzna
b) „sklepy mięsne”
c) kinowa
d) Paprocki
Rozwiązanie

Członkowie "Buków" na początku czerwca 1939 roku wyruszyli ostatni raz na beztroską wycieczkę...
a) w Góry Sowie
b) w Bieszczady
c) w Beskid Sądecki
d) w Beskidy Śląskie
Rozwiązanie

PLAN to skrót:
a) Państwowej Ludowej Akcji Niepodległościowej
b) Polskiej Ludowej Armii Niepodległościowej
c) Państwowej Ludowej Armii Niepodległościowej
d) Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: