Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec” - strona 18
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”

Potem Zośka wspólnie z chłopcami na zebraniach analizowali akcję w Czarnocinie, wszystkie błędy, niedociągnięcia. Ta klęska nauczyła ich bardziej szczegółowego planowania, dokładnie pojęli prawo, że „na wojnie nie ma drobiazgów, jest tylko zwycięstwo lub klęska, życie lub śmierć”.

Pewnego dnia Zośka szedł Powiślem z „panem Jankiem”, przyjacielem „Buków” z czasów służby w komórce więziennej, inicjatorem wieczorów samokształceniowych jego i jego kolegów. Niósł w ręku pęk róż na grób Oracza, gdy natknęli się na patrol niemieckiej policji, który ich zatrzymał i wylegitymował. Gdy Zośka rozwijał kwiaty owinięte papierem – na rozkaz oficera - wyleciała z nich mała karteczka. Były to dane do fałszywej karty rozpoznawczej, które za kilka godzin miał przekazać łącznikowi. Żandarm zabrał Zośce dowód oraz kartkę oraz zawiózł go na posterunek policji niemieckiej. „Pana Janka” puszczono, był „czysty”.

Zośka był wściekły, że „wpadł” w tak głupi sposób. Nie mógł uciec podczas drogi, otaczało go pięciu Niemców z bronią gotową do strzału. Na posterunku zadali mu szereg pytań, przeprowadzili rewizję i odesłali z konwojem żandarmów na Szucha. Tam, czekając pod drzwiami jakiegoś referatu na przesłuchanie, zobaczył na korytarzu Wesołego (tego od czekoladek), który roznosił swoje zamówienia po biurach. Koledzy spojrzeli na siebie ukradkiem.

Pilnujący go żandarmi się niepokoili. Śpieszyło im się, ale musieli czekać, aż Zośka zostanie wezwany do pokoju. Bohater wykorzystał ich zniecierpliwienie. Poprosił jednego, aby mu oddał jego dowód, bo potem zapomni, a on będzie miał kłopoty. Udało się - Zośka odzyskał dokument i w chwili nieuwagi żandarmów zjadł świadczącą o jego działalności w podziemiu kartkę. Teraz już był spokojny.

Mimo zniszczenia dowodu swojej winy i faktu, iż podczas przesłuchania odpowiedział na wszystkie pytania, referent jednak kazał go odesłać do więzienia tłumacząc, że musi sprawdzić jego personalia.
Zobacz również:
Streszczenie na klp.pl



Tymczasem „pan Janek” zaalarmował wszystkich o zatrzymaniu Zośki, w oddziale już prowadzili narady jak go wyciągnąć z więzienia. Pomocny okazał się Wesoły. Dzięki jego znajomościom na Szucha, Zośka został wypuszczony po tygodniu.

Bohater wrócił bardzo zmieniony - z ogoloną głową, zawszony, blady. Stał się bardzo spokojny i wyciszony, ponieważ w więzieniu zdał sobie sprawę, że na świecie nie żyją tylko konspiratorzy, zrozumiał, że są jeszcze inne strony życia. Nie biegał już do przyjaciół tylko zapraszał ich do siebie, zaczął okazywać dużą serdeczność ojcu, siostrze, wolał siedzieć w domu i spędzać czas z rodziną. Z kolegami prowadzili dyskusje o życiu, często analizowali niebezpieczeństwa pracy niepodległościowej. Pamiętali, jak Rudy w nich wpajał, że „Życie jest tylko wtedy coś warte i tylko wtedy daje radość, jeśli jest służbą”.

Zgodzili się także z „panem Jankiem, że walka musi iść w parze z nauką, że muszą być przygotowani do potrzeb życia cywilnego w wyzwolonej, przyszłej Polsce. Dlatego też Zośka z kolegami zajęli się samokształceniem, które wcześniej w zespole propagował Rudy. Zorganizowali tajne komplety dla młodzieży z Szarych Szeregów. Wykłady prowadzili profesorowie z ich dawnej szkoły, gimnazjum i liceum imieniem Stefana Batorego. Projekt ten poparł Naczelnik Szarych Szeregów i „Kedyw”.

Kolejną akcją było zlikwidowanie w ciągu jednej nocy dziesięciu posterunków żandarmerii niemieckiej, położonych na granicy północno–wschodniej Generalnej Guberni. Wyznaczono do niej odziały miejscowe i kilka warszawskich, jednym z nich był oddział Zośki.

Po nauczce w Czarnocinie Zośka bardzo skrupulatnie przygotowywał akcję. Oddziałem miał dowodzić Andrzej „Morro”, a on miał w niej uczestniczyć jedynie w charakterze obserwatora. Mieli zlikwidować posterunek we wsi Sieczychy pod Wyszkowem, który był drewnianym budynkiem z dwunastoma kwaterującymi w nim żandarmami.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19  


Szybki test:

Pseudonim „Mały” nosił:
a) Janek Błoński
b) Jerzy Masiukiewicz
c) Juliusz Dąbrowski
d) Jerzy Drewnowski
Rozwiązanie

W listopadzie 1942 roku powołano znane pod nazwą „Kedyw”:
a) Komendantury Wywiadu
b) Kierownicze Dywizje
c) Kierownictwo Dywersji
d) Konspiracyjne Dywizjony
Rozwiązanie

Ilu więźniów uwolniono w akcji Celestynów?
a) stu pięciu
b) czterdziestu dziewięciu
c) dziewięćdziesięciu
d) dwunastu
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”





Tagi: