Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec” - strona 3
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”

Zespół „Buków” został podzielony na pięcioosobowe grupy. Dwie dwa razy w tygodniu powielały i rozprowadzały „Polskę Ludową”, trzecia współpracowała z grupą bojową Kota (pierwszego działacza niepodległościowego ściganego przez gestapo), zaś czwarta i piąta zajęła się propagandą uliczną. Do ostatnich grup należeli Zośka, Alek i Rudy. Do ich zadań należało od tej pory nalepianie małych wąskich karteczek na plakatach i odezwach niemieckich, by wyśmiać wypisane tam hasła. Widząc te fiszki ludzie uśmiechali się skrycie, dawało im to poczucie wewnętrznej wygranej.

Pierwsze propagandowe nalepki wymyślił Rudy i jego kolega Jerzy Masiukiewicz – pseudonim „Mały”. Robili je w „warsztacie” , który składał się z maleńkiej drukarenki, gumowych literek starczających tylko na wydrukowanie dwóch wierszy. Chłopcy nie zdawali sobie sprawy, że tworzą propagandę podziemną i wpisują się do historii konspiracyjnej walki z okupantem.

Tymczasem w ruinach Warszawy powstały pierwsze luksusowe restauracje z dancingami. Chodzili do nich bogacze nie zwracający uwagi na otaczającą rzeczywistość. Jedli przy suto zastawionych zakąskami i winami stołach, oddzielając się szklaną witryną od świata ulicznej nędzy.

W grudniu 1939 roku zespół „Buków” pod dowództwem Janka Błońskiego z „Planu” jako pierwsi zorganizowali akcję „zagazowania”. Wnieśli do luksusowej restauracji „Adria” gaz wywołujący wymioty, po rozpuszczeniu którego wystrojone kobiety i bogaci „dranie” wybiegali na zewnątrz i rzygali na śniegu. Zagazowanie „Adrii” było ostatnią wspólną akcją „Buków” i „Planu”, ponieważ okazało się, że ten drugi miał zainteresowania partyjno–polityczne, a chłopcy szukali swego miejsca w Polsce Podziemnej. To Zeus podjął decyzję odłączeniu się.

Jak pokazały późniejsze wypadki, to było dobre posunięcie. W miesiąc po odejściu, na początku 1940 roku, w „Planie” miała miejsce „wielka wsypa”, słynna na całą Warszawę. Gestapo aresztowało kilkudziesięciu ludzi wraz z rodzinami, między innymi Juliusza Dąbrowskiego, Jerzego Drewnowskiego czy Kota (udało się mu uciec).
Zobacz również:
Streszczenie na klp.pl



„Buki” trzy miesiące szukali swego miejsca w Polsce Podziemnej. Było im ciężko, gdyż centralna organizacja wojskowa – Służba Zwycięstwa Polski - tak się zakonspirowała, że chłopcy nie mogli do niej dotrzeć. W międzyczasie zajęli się kolportowaniem podziemnej prasy słynnego pisma „Polska Żyje”.

Po jakimś czasie chłopcy musieli zająć się pracą zarobkową. W ich domach skończyły się pieniądze, więc zajęli się szklarstwem. Po oblężeniu Warszawy domy stały bez szyb, lokatorzy opuścili je, gdyż brakowało opału, a zima 1939/1940 roku była bardzo mroźna. Wszędzie panował głód i chłód, szklarze nie nadążali z robotą, więc powstały zastępy szklarzy-amatorów. Jednym z nich był zespół „Buków”. Mimo tego, iż praca była ciężka, to jednak cieszyli się z coraz częstszych powrotów Warszawiaków – w końcu wracali do mieszkań z szybami w oknach.

Gdy skończył się sezon szklarzy, Rudy wykorzystał fakt, iż wszystkie szkoły były zamknięte i zarabiał udzielając korepetycji. Alek z kolei uruchomił jedną z pierwszych w Warszawie riksz (dwukołowy wózek połączony z rowerem). Prowadził go wspólnie z Małym, a ludzie korzystali z ich usług, gdyż większość linii tramwajowych nie działała. Była to ciężka praca nieraz musieli jechać z jednego końca miasta na drugi. Wraz z nastaniem lata i unoszeniem się w powietrzu kurzu z gruzów, ich interes się skończył. Nadszedł czas na zmianę profesji - Alek został drwalem. O pracę w lesie było łatwo, ludzie opalali mieszkania drzewem, bo węgiel nie docierał do stolicy.

Chłopiec pracował w podwarszawskiej miejscowości. Poznał Jędrka Makulskiego, z którym dzielił podobne zainteresowania. Pewnego dnia podczas przerwy koledzy odkryli w lesie miejsce świeżo poryte łopatami. Gdy je odkopali, ujrzeli ukryty skład broni maszynowej, karabiny ręczne, duży zapas amunicji. Doszli do wniosku, że jakiś zmuszony do kapitulacji oddział zakopał broń pośpiesznie, aby nie dostała się w ręce wroga. Mimo iż chłopcy próbowali dotrzeć do jakiejkolwiek komórki organizacji wojskowej i zgłosić znalezisko, nie udało się im. Przez wiele tygodni, gdy tylko mieli czas wraz z innymi członkami „Buków” czyścili te karabiny, oliwili, zawijali w impregnowany materiał i z powrotem zakopywali w wykopanym schronie. Trwało to kilka miesięcy.

strona:    1    2    3    4    5    6    7    8    9    10    11    12    13    14    15    16    17    18    19  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Szybki test:

Zeus był nauczycielem:
a) języka polskiego
b) historii
c) kultury fizycznej
d) geografii
Rozwiązanie

W listopadzie 1942 roku powołano znane pod nazwą „Kedyw”:
a) Komendantury Wywiadu
b) Konspiracyjne Dywizjony
c) Kierownictwo Dywersji
d) Kierownicze Dywizje
Rozwiązanie

Członkowie "Buków" na początku czerwca 1939 roku wyruszyli ostatni raz na beztroską wycieczkę...
a) w Beskid Sądecki
b) w Beskidy Śląskie
c) w Góry Sowie
d) w Bieszczady
Rozwiązanie

Więcej pytań

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: