Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | studia
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   
Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce

© - artykuł chroniony prawem autorskim autor: Karolina Marlęga

W Warszawie zawiązało się harcerskie środowisko młodzieży. Do „Buków” należała trójka serdecznych przyjaciół Alek, Rudy i Zośka. Razem wyruszali na zimowe wyprawy w góry na narty czy letnie na biwaki do lasu lub nad jeziora na spływy kajakowe. Ich wodzem był nauczyciel geografii, harcmistrz Leszek Domański, nazwany przez chłopców Zeusem. Na początku czerwca 1939 roku niczego nieświadomi, wyruszyli ostatni raz na beztroską dziesięciodniową wycieczkę w Beskidy Śląskie.

Po wybuchu wojny chłopcy postanowili walczyć z okupantem w myśl hasła, które przed wojną widniało we wszystkich szkołach „Być zwyciężonym i nie ulec – to zwycięstwo”.

Pierwszą inspiracją była dla nich lektura paru arkuszy tajnego pisemka odbitego na powielaczu, którym był pierwszy numer „Polski Ludowej”. Był to tytuł „Planu” - Polskiej Ludowej Akcji Niepodległościowej. „Buki” na kilka tygodni dołączyli do organizacji i zajęli się uliczną propagandą, lecz potem - za namowami Zeusa - zaczęli poszukiwać własnego miejsca w Polsce Podziemnej. Kolportowali podziemną prasę, w międzyczasie pracując jako szklarze, jako drwale, udzielając korepetycji, zakładając „fabrykę marmolady”.

Po kilku miesiącach udało im się dostać do podziemia. W marcu 1940 roku zaczęli pracować w komórce więziennej, tzn. przenosili grypsy. Współpraca zakończyła się w czerwcu tego samego roku.

Potem nadszedł czas na samokształcenie, tajne komplety, zbiorowe odrabianie lekcji, przerabianie tematów książkowych, które sami sobie zadawali, a w końcu na naukę w Szkole Budowy Maszyn im. Wawelberga. Cały czas pracowali zarobkowo i wypełniali zadania polecone przez różne komórki podziemne. Mieli wypełnione całe dnie.

Swoje miejsce w Polsce Podziemnej chłopcy znaleźli w końcu w marcu 1941 roku: „Związali się z akcją małego sabotażu, prowadzoną przez organizację podziemną „Wawer”, która stanowiła wówczas czoło otwartej walki z okupantem w kraju na odcinku szczególnie istotnym – odcinku oddziaływania niezależnej polskiej myśli na najszersze rzesze narodu”. W końcu rozpoczęli czynną służbę „w pracy niepodległościowej”.


Po przystąpieniu do Małego Sabotażu „Wawer” chłopcy przeprowadzili samodzielnie szereg akcji, m.in. akcję fotograficzną, akcję kinową, akcję o kryptonimie „Paprocki”, akcję „sklepy mięsne”, akcję flagi, akcję 3 maja, akcję 11 listopada, akcję „zamanifestowania łączności kraju z jego emigracyjnym rządem” czy najgłośniejszą - tzw. tablicy na pomniku Mikołaja Kopernika. W międzyczasie bardzo zmężnieli, dojrzali, ukończyli szkoły i zaczęli patrzeć na życie w całkiem inny sposób.

Od listopada 1942 roku, czyli powołania „Kedywu”, akcje dywersyjne w stolicy zostały wzmożone. Chłopcy z „Buków” zostali przeniesieni do tworzonych przez kierownictwo Szarych Szeregów Grup Szturmowych (GS), które włączono do nielicznych krajowych oddziałów Sił Zbrojnych prowadzących czynną akcję bojową. Przełożonymi dywersantów byli kapitan Pług – wychowanek Szkoły Wojskowej w Kanadzie oraz Oliwa i Jerzy. Po teoretycznym i praktycznym szkoleniu zaczęli wykonywać akcje o wyższym stopniu ryzyka, niż do tej pory. Były to m.in.: wysadzenie pociągu towarowego z niemieckim sprzętem wojskowym, rozbrajanie Niemców (wówczas Rudy zastrzelił gestapowca), ewakuacja konspiracyjnych rzeczy i materiałów (Rudy poważnie ranny w udo).

Najważniejszą, najbardziej osobistą i najtragiczniejszą w skutkach akcją przeprowadzoną przez chłopców była akcja pod Arsenałem. Dotyczyła odbicia z rąk gestapowców katowanego od kilku dnia na Szucha Rudego. Mimo iż zakończył się uwolnieniem kolegi, to w jej efekcie śmierć poniósł zarówno Rudy, jak i Alek.

Po śmierci Alka i Rudego stan psychiczny Zośki był bardzo zły. Nie mogąc poradzić sobie z wewnętrznym bólem po stracie przyjaciół, uległ namowie ojca i wyjechał na wieś, gdzie spisał swoje wspomnienia o Rudym. Zatytułował je „Kamienie rzucane na szaniec”.

strona:    1    2  




Baza studiów
Kim chcesz zostać?

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Rudego
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Charakterystyka Zośki
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Bibliografia





Tagi: