Charakterystyka Rudego ostatnidzwonek.pl
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Charakterystyka Rudego

Janek „Rudy” Bytnar jest jednym z trójki głównych bohaterów powieści dokumentalnej Aleksandra Kamińskiego „Kamienie na szaniec”. Chłopak pochodził z inteligenckiej rodziny o chłopskich korzeniach (jego dziadek miał gospodarstwo, lecz ojciec – z powodu braku perspektyw - zdecydował się na założenie rodziny w mieście)

Jego wygląd zewnętrzny oraz zasadność pseudonimu „Rudy” odwzorowują słowa narratora:
„miał piegowatą twarz i rudawe włosy. Cała istota Rudego ześrodkowała się w jego oczach i czole, odzwierciedlając wybitną inteligencję”.

W chwili rozpoczęcia akcji „Kamieni” Janek wchodził w „dorosłe” życie. Właśnie skończył osiemnaście lat i – ciesząc się wzorowo zdanym egzaminem maturalnym w jednej z najlepszych warszawskich szkół – zastanawiał się nad wyborem dalszej drogi. Wkrótce dalsze rozważania nie były potrzebne – czas historyczny oraz jego charakter zdecydowały za niego. Rudy poświęcił się walce z niemieckim okupantem.

Od wczesnych lat bohater należał do harcerskiego zastępu „Buki”, gdzie doskonalił nie tylko swój charakter czy formę (choć nie przepadał za sportem, był mistrzem we wszystkich dziedzinach sportowych - po trzech miesiącach nauki od podstaw był najlepszym tancerzem), lecz także – gotując dla kolegów - odkrył w sobie zamiłowanie do gotowania. Potrafił ugotować zupę nawet z pokrzywy, a jego chleb pieczony nad ogniskiem był dla niektórych jedynym powodem, dla którego wyruszali na wędrówki.

Cechowała go – tak jak i jego przyjaciół „Zośkę” i „Alka” – ogromna inteligencja i ambicja. Potrafił odnaleźć się w rozmowie na niemal każdy temat, zawsze wrzucając do dyskusji celne spostrzeżenie czy trafną uwagę. Czytał literaturę naukową, brał udział w odczytach, słuchając w międzyczasie konspiracyjnych wykładów prof. Hessena i ucząc się języka angielskiego (niemiecki już znał). Prócz czysto teoretycznej wiedzy, posiadał także umiejętności praktyczne. To przecież do niego należało przygotowanie technicznej strony akcji sabotażowych, dywersyjnych, a potem zbrojnych.


Swoje zamiłowanie do majsterkowania oraz talent projektowania udowodnił wielokrotnie. Wymyślił i wykonał odznaki dla całego zespołu „Buków” (była to cyfra 23 - byli 23. drużyną harcerską - wycięta w z metali w kształcie trójkąta, na pomarańczowej płóciennej podkładce), zaprojektował Symbol Polski Walczącej - Znak Kotwicy. Ponadto na wycieczkach konstruował najlepsze kajaki, budował niezawodne kładki, trampoliny, szałasy, wiszące mosty.

Te zdolności spowodowały, że w Małym Sabotażu pełnił rolę technika-wynalazcy. To on wykonał dziesięć dużych stempli kotwic i do tego poduszeczkę nasączoną farbą, on wymyślił pieczątki z trupią czaszką do stemplowania niemieckich afiszy (wydmuchiwało się zawartość jajka przez małą dziurkę, potem do środka skorupki wlewało farbę i zalepiało; taką „bronią” rzucało się w hitlerowskie szyldy czy napisy propagandowe werbujące polskich robotników na wyjazd do Rzeszy), on wynalazł „wieczne pióro” (nieduże, łatwe do schowania i bardzo ekonomiczne – wystarczyło jedno zanurzenie w farcie, by za jednym zamachem napisać się wielkimi, grubymi literami na wysokość czterech metrów jakieś słowo).

Nie oznaczało to, że cały czas poświęcał na konstruowaniu zapalników czy zdobywaniu granatów – Rudy miał także niezwykle bogate życie wewnętrzne. Choć dobrze czuł się w towarzystwie innych osób, to jednak najchętniej trzymał się na uboczu. Jego skłonność do kontemplacji, zainteresowanie „światem życia wewnętrznego” nie były jednak jego wadą. Przeciwnie – sprawiały, że zaskarbiał sobie szacunek każdego nowo napotkanego człowieka, że wyróżniał się z tłumu.

Podobnie działa na nas czytelników. Poznając jego losy, a dokładniej lata aktywnej działalności w tajnych organizacjach podziemnych, w czasie których wykazał się odpowiedzialnością za kolegów, poświęceniem dla Ojczyzny, niezwykłą siłą charakteru zapisuje się w naszej pamięci jego wzór. Chodzi tu szczególnie o jego postawę podczas trzech dni, podczas których był „przesłuchany” przez gestapo:

strona:    1    2  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: