Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec” - strona 2
      Kamienie na szaniec | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Kamienie na szaniec

Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”

Pośmiertnie odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy, 2-krotnie Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (przy okazji uroczystości obchodów 64. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego).

Barbara Sapinska-Eytner - w momencie wybuchu wojny uczennica Gimnazjum I Liceum Haliny Gepner w Warszawie, brała udział w Małym Sabotażu, udzielając między innymi schronienia swojemu narzeczonemu Maciejowi „Alkowi” Dawidowskiemu w posiadłości swojej rodziny w Olesinku pod Górą Kalwarią.

Jan Wuttke „Czarny Jaś” – harcmistrz i instruktor 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy "Pomarańczarnia", maturzysta Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie z 1939, uczestnik powstania warszawskiego w szeregach batalionu "Zośka" Armii Krajowej, brał udział w walkach na Woli, Starym Mieście i Czerniakowie. Poległ jako zastępca dowódcy kompanii batalionu „Zośka” 19 września 1944 roku, czyniąc wdową poślubioną przed dwoma tygodniami w piwnicy kamienicy przy Hożej 15 Irenę Kowalską (zginęła kilka dni później). O miłości tej niezwykłej pary i jej tragicznym końcu mówi fragment opowieści Kamińskiego „Zośka i Parasol”:
„Jaś wycofywał się jeden z ostatnich. Przy nim stała gotowa do skoku Irka. Prócz nich nie było już żołnierzy w ruinach. W pewnej chwili cekaem przerwał długą serię strzałów. Jaś zgiął się do biegu, ale serce zakołatało mu gwałtownie, mięśnie zwiotczały. Zawahał się. Nie wybiegł. Stał oparty plecami o ścianę i szybko oddychał. Karabin maszynowy już grał znowu. Irka wzięła męża za rękę.
– Skoczymy razem, dobrze?
– Daj spokój – powiedział cicho. – To zaraz minie. Pobiegnę sam.
– Ale przede mną. Koniecznie przede mną.
Cekaem zamilkł.
– Już, już – zaszeptała Irka.
Jaś wybiegł i przygarbiony sadził wielkimi krokami przez jezdnię. Kula dosięgła go na chodniku, po drugiej stronie ulicy. Upadł. Irka w biegu chwyciła męża za panterkę i wciągnęła za mur „Społem”. Tu, przy pomocy sanitariuszki oczekującej na zakończenie ewakuacji, odszukała ranę i gorączkowo pomagała sanitariuszce zakładać opatrunek. Jaś stracił przytomność i trudno było rozeznać się w niebezpieczeństwie urazu. Gdy kończyły przewiązywanie rany, błysnęło coś przy nich, rozległ się ogłuszający huk, grudki ziemi i kawałki cegieł uderzyły w Irkę. Zasłoniła sobą Jasia, ale kiedy po opadnięciu kurzu spojrzała nań, zdrętwiała z przerażenia: panterka męża była cała we krwi. Krew sączyła się strugą na ziemię. Czarny Jaś nie odzyskał przytomności. Zmarł na rękach Irki”.


Eugeniusz Koecher „Kołczan” – podharcmistrz, dowódca plutonu „Alek”, kompanii „Rudy”, batalionu „Zośka”, uczestnik akcji pod Arsenałem, poległ w powstaniu 8 sierpnia, mając dwadzieścia cztery lata.

Feliks Pendelski, „Felek” – podharcmistrz, kierownik hufca Centrum Warszawskich Grup Szturmowych, jeden z czołowych przywódców Szarych Szeregów, uczestnik trzech akcji bojowych: pod Arsenałem, pod Celestynowem i pod Czarnocinem. Zginął jak bohater 6 czerwca 1943 – w czasie odwrotu po tej ostatniej, co opisuje Aleksander Kamiński w rozdziale „Czarnocin”. Odznaczony Krzyżem Walecznych.
Hanna Zawadzka - harcmistrzyni i instruktorka harcerska, siostra Tadeusza Zawadzkiego, córka profesora Józefa Zawadzkiego. Drużynowa 14 WŻDH, komendantka Hufca Szarych Szeregów Śródmieście w Warszawie i uczestniczka powstania warszawskiego.

Po wojnie, w latach 80. wraz ze Stefanem Mirowskim, Jankiem Rossmanem i Haliną Wiśniewską – jako tak zwana „banda czworga” – przyczyniła się do zreformowania Związku Harcerstwa Polskiego.

Henryk Ostrowski „Heniek” (inne: "Henryk", "Kos", "Burłaj") - harcmistrz, komendant Grup Szturmowych hufca „Praga”. Aresztowany 19 marca 1943, po znalezieniu w jego mieszkaniu broni, amunicji oraz materiałów konspiracyjnych. Mimo skatowania przez gestapowców i brutalnego śledztwa jego oraz jego żony Walentyny, nie zdradził żadnego z kolegów. Był pionkiem w grze psychologicznej między Niemcami a „Rudym”, któremu przedstawili „Hańka” jako zdrajcę i donosiciela (dokładnie wyjaśnia to Stanisław Broniewski w swojej książce „Akcja pod Arsenałem”), co na wiele lat przylgnęło do niego i wpłynęło na decyzję o pozostaniu na emigracji w Australii.

strona:    1    2    3    4    5    6  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
Szczegółowe streszczenie „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Alka
Geneza tytułu „Kamieni na szaniec”
Biografia Aleksandra Kamińskiego
Streszczenie „Kamienie na szaniec” w pigułce
Charakterystyka Rudego
Okoliczności powstania „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka Zośki
Akcja pod Arsenałem – streszczenie
Dokument epoki, czyli problematyka „Kamieni na szaniec”
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Kamieni na szaniec”
Gatunek literacki, narracja, język i styl „Kamieni na szaniec”
Główne motywy literackie w „Kamieniach na szaniec”
„Kamienie na szaniec” - plan wydarzeń
Szczegółowy plan wydarzeń „Kamieni na szaniec”
Losy Macieja Aleksego Dawidowskiego („Glisty”, „Alka”, „Kopernickiego”, „Koziorożca”)
Wartości artystyczne argumentem za ponadczasowością „Kamieni na szaniec”
Losy Jana Bytnara („Rudego”, „Janka”, „Krokodyla”)
Krytyka literacka o „Kamieniach na szaniec”
Słowniczek najważniejszych pojęć związanych z „Kamieniami na szaniec”
Losy Tadeusza Zawadzkiego („Zośki”, „Tadeusza”, „Kotwickiego”, „Kajmana”, „Lecha Pomarańczowego”)
Bibliografia
Najważniejsze cytaty „Kamieni na szaniec”
Czas i miejsce akcji „Kamieni na szaniec”
Kalendarium twórczości Aleksandra Kamińskiego





Tagi: